Bijna jarig

Jippie,

Vandaag over 2 maanden preci ben ik jarig.

Ik heb er z'n zin in, dan word ik 14.

De tijd gaat zo langzaam, ik wou dat ik de middelbare school over kon slaan en dan gewoon ga studeren. Dat lijkt me veel leuker. Maar ik heb super duper veel zin in 27 december.

Groetjes van de bijna jarige jop Zoë

zelf geschreven verhaal #2

Hoi allemaal,

ik heb weer een nieuw stukje voor mijn verhaal geschreven.
Alleen nu is het een stukje van Joyce, veel plezier met lezen.

Joyce:
"Pap, doe nou eens rustig!" We komen echt wel op tijd hoor.
Maar nee, mijn vader blijft maar door rijden.
Hij racete alle auto's voorbij.
Hoeveel boze blikken en en middelvingers we nu al gehad hebben weet ik niet meer, het zijn er in ieder geval heel veel.
Ik schaam me voor mijn vader, kan hij niet eens even één keertje normaal doen.
 "Pas op papa, rij alsjeblieft een beetje rustig."
 Ik had gisteren nog tegen hem gezegd "pap moeten we niet nog even tanken?" Nee dat hoefde niet, nou hij heeft het geweten. De tank was bijna leeg, nergens een tankstation te bekennen natuurlijk.
En schelden dat hij deed, ik kan er ook niets aan doen dat hij gisteren niet naar mij geluisterd heeft. Dat ben ik wel gewend, hij luistert eigenlijk nooit naar mij. Later zegt hij dan "had je dat niet tegen mij kunnen zeggen?" Dan is hij weer vergeten dat ik hem dat wel verteld heb.
Ik neem het hem niet zo kwalijk dat is nou eenmaal hoe hij is, veel mensen worden boos en begrijpen hem niet. Dat is ook de reden dat papa nog geen nieuwe vrouw heeft gevonden na mama's dood.
Ik ben voor hem de vrouw in huis, ik doe de was, kook het eten, doe boodschappen en maak het huis schoon.
Gelukkig werkt mijn vader wel, er is dus geen tekort aan geld.
We moeten wel op letten maar dat moeten veel mensen.
"Pap kijk uit!!"
BAM.
Ergens in de verte hoor ik sirenes. Mijn lichaam doet z'n pijn, vooral mijn been. Ik roep mijn vader. "Pappa, pappa waar ben je?" Ik hoor mijn vader zeggen dat het goed is en dat ik me geen zorgen over hem hoeft te maken, het is alleen niet erg gerust stellend er klinkt veel paniek in zijn stem.
Nu besef ik pas dat ik niet meer in de auto zit maar op het harde asfalt lig. Mijn vader zit nog wel in de auto, nou eigenlijk hangt hij meer uit de auto dan dat hij er in zit.
Plots zie ik daar de andere auto. Die zit echt helemaal in elkaar, er loopt een man en een vrouw druk om de auto heen te ruziën.
Twee meisjes zitten huilend in elkaars armen op de weg met een ambulance broeder naast zich. Wat ik nu zie had ik liever niet willen zien. Ik kijk weg, het help niet het beeld is op mijn netvlies gedrukt. Ik doe mijn ogen dicht om het beeld te vergeten maar het lukt niet. Ik blijf dat meisje zien met een stuk van de auto in haar gezicht.
Het is een verschrikkelijk beeld. Het stuk ijzer heeft zich gewoon door haar gezicht heen geboord.
Ik vraag me af of het een familie is en of er nog mensen in de auto zitten?
Ergens hoop ik dat het niet zo is, dat ze er allemaal goed vanaf komen. In mijn achterhoofd weet ik dat dat waarschijnlijk niet zo zal zijn. Zo als dat meisje er uit zag zal ik nooit meer vergeten.

veel liefs, Zoë.

Dierendag

Hallo allemaal,

Vandaag is het 4 oktober, dus Dierendag.
Geef alle dieren een fijne dag.

Verjaardags kaart

Hoi allemaal,

Vandaag heb ik een verjaardags kaart gemaakt voor mijn vader, want die is morgen jarig.
De plaatjes om uit te knippen heb ik uit het tijdschrift mijn hobbykaart nummer 43.
Dit is de kaart.

Groetjes Zoë

Zelf geschreven verhaal #1

Hallo allemaal,

Leuk dat jullie mijn blog Verhaal schrijven #1 lezen.

Voor Nederlands moesten we een verhaal schrijven over zintuigen, het had al af moeten zijn maar ik heb uitstek gekregen en mag er net zo lang aan werken tot het af is.

In het verhaal zijn er twee hoofdpersonen: Joyce en Scarlet.

Scarlet verteld alles uit haar herinnering en Joyce beleefd alles op dit moment.

Mijn inspiratie voor de hoofdpersonen komt van Joyce en Scarlet die samen een blog hebben en een YouTube kanaal. Hun blog heet ikvrouwvanjou.nl en hun YouTube kanaal is ook ikvrouwvanjou

Dit is het begin stukje van mijn verhaal:

Scarlet

Kaboem. Dat was het dan. Het ongelijk waardoor ik blind ben geworden.

Ik was 10.

We waren onderweg naar huis van een leuke dag in de dierentuin. 

Voor mij was het extra leuk, ik was de 1000e bezoeker. De hele dag mocht ik gratis eten en drinken, aan het einde mocht ik iets uit kiezen in het winkeltje en er werden foto's gemaakt voor in de krant, het was de leukste dag van mijn leven. 

Tot het ongelijk.

Niemand had het zien aan komen. Het was een rustige rit. 

Rustig op de weg, mijn broertje Joël sliep, mijn zusjes Amy en Jade waren verhaaltjes aan elkaar aan het vertellen en mijn ouder waren niet aan het ruziën. Dat mijn ouders niet aan het ruziën waren was een wonder. 

Weken waren ze al bezig, gek werd je ervan. Je kon niet rustig slapen, huiswerk maken en niet eens rustig avond eten zonder dat mijn vader of moeder weg liep. 

Eigenlijk was ik best wel moe van de hele dag, dus ik dacht dat het vast niet erg was als ik even mijn ogen dicht zou doen.

Ik droomde, droomde over mijn toekomst, over hoe mijn leven er over 15 jaar uit zou zien.

Ik fantaseerde dat ik was geslaagd op de Toneel academie in Maastricht, dat ik beroemd was, 

dat ik een mooi groot huis had met een lieve vrouw en een prachtige dochter. Hoe ik mijn dochter zou noemen wist ik nog niet. Ik zou overal op straat herkent worden. Ik maakte mooie toneelstukken met een boodschap voor kinderen vooral voor tieners dan, over dingen die echt kunnen gebeuren en als het gebeurt dat ze weten dat ze niet alleen zijn en geholpen kunnen worden.

Een paar weken eerder had ik mijn moeder met de juf horen praten. De juf dacht dat ik misschien hoogbegaafd was omdat ik zoveel dingen wist die andere kinderen op mijn leeftijd nog niet wisten en nog niet mee bezig waren. Ik was na gaan denken over wat de juf had gezegd, het klopte wel.

Ik vond en vind het nog steeds gewoon belangrijk om over je toekomst na te denken en over wat je in het leven wilt bereiken. Als ik doordat ik nu al nadenk over mijn toekomst later andere kinderen kan helpen, word ik heel gelukkig.

Dit ben ik

Hoi allemaal,

Ik ben Zoë, ik ben 13 jaar en zit in klas 2.
Ik hou heel erg van acteren, schrijven en knutselen.
Later wil ik naar de Toneelacademie in Maastricht.
Zelf schrijf ik gedichten, verhalen en toneelstukken in mijn hoofd.
Later als ik klaar zou zijn op de Toneelacademie wil ik in films, tv-series en musical spelen,
ook zou ik toneelstukken willen maken voor tieners met een boodschap er in.
In mijn verhalen en gedichten verwerk ik ook dingen uit mijn eigen leven.
Ik hoop dat jullie mijn blog met veel plezier lezen.
Groetjes Zoë