Hallo allemaal,
Leuk dat jullie mijn blog Verhaal schrijven #1 lezen.
Voor Nederlands moesten we een verhaal schrijven over zintuigen, het had al af moeten zijn maar ik heb uitstek gekregen en mag er net zo lang aan werken tot het af is.
In het verhaal zijn er twee hoofdpersonen: Joyce en Scarlet.
Scarlet verteld alles uit haar herinnering en Joyce beleefd alles op dit moment.
Mijn inspiratie voor de hoofdpersonen komt van Joyce en Scarlet die samen een blog hebben en een YouTube kanaal. Hun blog heet ikvrouwvanjou.nl en hun YouTube kanaal is ook ikvrouwvanjou
Dit is het begin stukje van mijn verhaal:
Scarlet
Kaboem. Dat was het dan. Het ongelijk waardoor ik blind ben geworden.
Ik was 10.
We waren onderweg naar huis van een leuke dag in de dierentuin.
Voor mij was het extra leuk, ik was de 1000e bezoeker. De hele dag mocht ik gratis eten en drinken, aan het einde mocht ik iets uit kiezen in het winkeltje en er werden foto's gemaakt voor in de krant, het was de leukste dag van mijn leven.
Tot het ongelijk.
Niemand had het zien aan komen. Het was een rustige rit.
Rustig op de weg, mijn broertje Joël sliep, mijn zusjes Amy en Jade waren verhaaltjes aan elkaar aan het vertellen en mijn ouder waren niet aan het ruziën. Dat mijn ouders niet aan het ruziën waren was een wonder.
Weken waren ze al bezig, gek werd je ervan. Je kon niet rustig slapen, huiswerk maken en niet eens rustig avond eten zonder dat mijn vader of moeder weg liep.
Eigenlijk was ik best wel moe van de hele dag, dus ik dacht dat het vast niet erg was als ik even mijn ogen dicht zou doen.
Ik droomde, droomde over mijn toekomst, over hoe mijn leven er over 15 jaar uit zou zien.
Ik fantaseerde dat ik was geslaagd op de Toneel academie in Maastricht, dat ik beroemd was,
dat ik een mooi groot huis had met een lieve vrouw en een prachtige dochter. Hoe ik mijn dochter zou noemen wist ik nog niet. Ik zou overal op straat herkent worden. Ik maakte mooie toneelstukken met een boodschap voor kinderen vooral voor tieners dan, over dingen die echt kunnen gebeuren en als het gebeurt dat ze weten dat ze niet alleen zijn en geholpen kunnen worden.
Een paar weken eerder had ik mijn moeder met de juf horen praten. De juf dacht dat ik misschien hoogbegaafd was omdat ik zoveel dingen wist die andere kinderen op mijn leeftijd nog niet wisten en nog niet mee bezig waren. Ik was na gaan denken over wat de juf had gezegd, het klopte wel.
Ik vond en vind het nog steeds gewoon belangrijk om over je toekomst na te denken en over wat je in het leven wilt bereiken. Als ik doordat ik nu al nadenk over mijn toekomst later andere kinderen kan helpen, word ik heel gelukkig.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten